Lieve And-Jala, ik geloof dat ik het nu wel snap over (onder-)bewustzijn en emoties en gevoelens enzo. We kunnen verder met de reis. ☺
(Als ik mij afstem voel ik zoveel ruimte in mij, het lijkt wel een balzaal of een kathedraal of nog groter… en daarin ben jij.)
Dat is mooi! Daarin zijn wij samen. Daar komen we voorbij tijd en ruimte bij elkaar in het zijn. Daar is alles.
Jah! Zo voelt het.
Zullen we verder reizen?
Ja, we gaan verder op reis.
We gaan op reis naar de diepere lagen van jullie bewuste denken.
Mooi, ik ‘hoorde’ weer niets, maar voelde hoe groot die ruimte in mijzelf was en hoe daarin complete stilte is, afwezigheid van gedachten, maar tegelijk ben ik daar compleet aanwezig. In stilte, maar zo helder bewust .. van … alles. Nee, van dat ik daar en hier aanwezig ben. Het lijkt voor mij dat die plek daar diep in mijn buik/zonnevlecht ‘daar’ is en ik ‘hier’ ben. Dat komt omdat ‘daar’ nog verwijderd voelt van de persoon Judith die hier aan haar bureau zit te typen. Van de persoon die naar het scherm of naar haar kamer kijkt. Dan voel ik die plek in mij minder dan als ik mijn ogen sluit en ‘daar’ ben.
Dan is de persoon die typt ook daar. Dan is het samen. IN mij.
Ik weet niet goed hoe ik het moet uitleggen. Woorden zijn zo beperkt.
Snap je nu waar ik soms mee worstel. Jullie woorden zijn inderdaad beperkt. Prima voor gebruik van elke dag, maar totaal ongeschikt om het ‘zijn’ mee uit te drukken.
Daar kun je zien dat het denken een product is van het ego en beperkt in zijn vermogen zich uit te drukken. Als je bewust zijn je denken doordringt dan zul je zien dat je andere mogeljkheden vind om jezelf uit te drukken die niet in woorden te vangen zijn.
Aha, ‘We spreken de taal van de goden de taal die geen woorden meer heeft’ (uit The Gift of Life). Zoiets?
Helemaal zo! De taal van de tijd heeft woorden, kan woorden gebruiken omdat woorden net als tijd een begin en een einde hebben. Maar de taal van de goden die oneindigheid is, heeft geen woorden, want woorden zijn eindig. De taal van de goden drukt zich uit in gevoel! ;)
Oja, natuurlijk, dat snap ik.
Maar kun je iets zeggen over wat ik net voelde en die heerlijke plek zonder gedachten. Hoe leg ik dat nou het beste uit.
Oke, ik zal het proberen.
Waar je bent in die open plek, die plek die Zijn voorstaat, daar kun je zonder woorden zijn in alles wat er is. Je kunt daar de woorden loslaten en voelen dat in die ruimte je je prima kunt uitdrukken zonder je af te vragen of iemand je begrijpt. Alles wordt daar begrepen. Alles is daar in zichzelf en daardoor zal alles ook in elkaar zijn. Daardoor kunnen wij elkaar woordeloos aanvoelen en kan ik IN jou duiken zonder bezit van jou te nemen. Je blijft compleet jezelf en vrij in jezelf. Maar ik kan IN jou duiken om jouw wooorden te voelen en ze dan weer aan jou te laten voelen zodat jij ze op kunt schrijven. Net had je heel even het gevoel dat het synchroon liep, dat is waar het over gaat. Dat is het ‘in elkaar zijn’, het Zijn.
Ja, dat was mooi, ik liep even helemaal gelijk met jou!
Tot… ik er over na ging denken.
Lieve An, wat is het toch vreselijk vervelend dat dat denken de hele tijd zulke zuivere en mooie ervaringen in de weg staat. Ik bedoel, ik vind het 100x fijner om gewoon ‘daar’ in te zijn dan in de valstrikken van het denken. De zelfgefabriceerde netwerken en verhalen van mijn brein.
Het wordt tijd dat ik leer die twee uit elkaar te halen. En vooral in het ‘daar’ te zijn. Ofwel in het nu. Jezus wat verlang ik daarnaar!
Het is een kwestie van overgave.
Dat begrijp ik! Maar blijkbaar durf ik dat niet volledig?
Jij durft wel, je ego durft niet. Bedenk je eens wat het ego zal vinden van die totale overgave?
Ja, ik weet het wel. Daar in die stilte zijn geen gedachten, dus geen ruimte meer voor de verweven netwerken en stupide verhalen.
Ze zijn niet stupide, Judith, al snap ik waarom je dat nu zegt.
Ze zijn noodzakelijk geweest voor het ego. Het is alleen DAT dat hem bestaansrecht geeft. Niets anders. Jouw geloof in die verhalen en complexe netwerken van overtuigingen en programma’s is wat het ego bestaansrecht geeft. Het is een evenzo grote illusie als de dualiteit, als tijd, als afgescheiden zijn van het grote geheel.
Het bestaat eenvoudigweg niet. Maar om dat werkelijk te kunnen begrijpen is deze fase nodig. Dit ervaren van totale afscheiding, de illusie van tegengestelden, van een ego. Het is nodig om te ervaren, nee te ZIEN dat jij zelf het goddelijke bent, dat jij BENT. In al die ruimte en stilte…
Dat je alleen daar vol-ledig aanwezig en alert kunt zijn. Zijn in wat is en daar telkens weer zijn.
Wat bedoel je met dat laatste?
Alles groeit van moment tot moment. In het Zijn is geen stilstand. Er is stilte, dat is heel iets anders. Die stilte vibreert, beweegt, daagt uit, leeft en groeit! Maar telkens in het moment.
Ja, zoiets heeft Saaije me ook uitgelegd.
Goed dan gaan we daar niet verder op in.
We gaan verder in op het aanwezig zijn in jezelf in dat wat is, in alles wat is. In die stille mooie open plek in jou.
Nu ervaar je het nog als de plek IN jou, straks zul je het ervaren ALS jou. Jij bent het straks helemaal. Het is een hele andere manier van ervaren. Soms vang je er glimpen van op. Vroeger was je er heel bang voor en dat is ook de reden dat het niet kan zijn. Je ego was ontzettend bang zijn bestaansrecht te verliezen, zijn identiteit, zijn leven op aarde. Nu ben je langzaam zover gekomen dat je kunt ingrijpen op je ego en als je die angst ervaart hem buitenspel kunt zetten. Dat is een belangrijke stap verder op de reis naar de bron.
Ik kan niet wachten!
Jawel, dat kun je wel. ☺ In een tijdbestek mag je daar langzaam naartoe groeien. Loslaten, stap voor mooie stap, tot je er uiteindelijk zo inglijdt. En het bent.
Ha, toch kan ik niet wachten. Was het maar zover!
We komen er. Nog even.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten